Το τέλος της ευθύνης

Αύγουστος 2023

Χθες έγραψα ένα σχόλιο σε μια ανάρτηση για την καταστροφή στον Έβρο. Είναι κάτι που δεν συνηθίζω, κυρίως σε σχόλια με δήθεν πολιτική χροιά, αλλά κάτι σε όλον αυτόν τον τσάμπα καταγγελτικό λόγο με εξόργισε τόσο που δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Για κάποιο περίεργο λόγο το προφίλ και η ανάρτηση εξαφανίστηκαν κι έτσι δεν μπόρεσα να διαβάσω τις απαντήσεις που έλαβε το σχόλιό μου. Η ανάρτηση, που ήταν προφανώς επαναπροώθηση – όχι προσφύγων, μόνο εύκολων μελοδραματικών ψευδο-δημοσιογραφικών κραυγών – αναφερόταν με αληθινά νούμερα και στοιχεία στην τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή στο δάσος της Δαδιάς και σε όλο τον νομό Έβρου, με τον προφανή τίτλο «Ο ΕΒΡΟΣ ΚΑΗΚΕ», και συνέχιζε αμέσως μετά με τις γνωστές καταγγελίες για «αυτούς στην Αθήνα» που μιλούν για «επιτελικό κράτος» και παραπλανούν «όπως κάνουν πάντα» την κοινή γνώμη, στρέφοντας την προσοχή επίτηδες στο θέμα των νέων ταυτοτήτων και της διαμάχης που έχει ξεσπάσει γύρω από αυτές. Το σχόλιό μου, αν το διάβαζε κανείς διαγώνια, θα μπορούσε να εκληφθεί ως επιθετικό. Έγραφα ότι είναι πραγματικά θλιβερό κάθε φορά που καταστρέφεται ένα μεγάλο κομμάτι του δασικού πλούτου της χώρας και η πανίδα του, τα όσα γράφονται να χρησιμοποιούν την καταστροφή ως αφορμή για το αέναο παιχνίδι τύπου Παναθηναϊκός/Ολυμπιακός ή αν θέλετε ΝΔ/ΣΥΡΙΖΑ ή όποιο άλλο οπαδικού τύπου στείρο και επιφανειακό σχόλιο, που πάντα βρίσκει με ιλιγγιώδη ταχύτητα τους ενόχους για την καταστροφή, και πάντα είναι «αυτοί». Που φυσικά κανείς δεν ψήφισε, που πήραν την εξουσία μόνοι τους. Οι εκάστοτε «αυτοί». Οι απέναντι. Και συνέχιζα αναρωτώμενος ποια ήταν άραγε τα τελευταία 40 χρόνια η κυβέρνηση που απέτρεψε τις φωτιές από το να μπουν, πώς μια όποια πολιτική απόφαση από το Μέγαρο Μαξίμου θα μπορούσε να λύσει ως δια μαγείας το ζήτημα αυτής της απειλής, ποιος πιστεύει πως αυτές οι φωτιές σβήνουν αν προσθέσει κανείς άλλα 5 αεροπλάνα ή άλλα 5 ελικόπτερα ή άλλους 500 δασοπυροσβέστες… Κι αναρωτήθηκα, πότε θα κάνουμε μια συζήτηση, εμείς όλοι που ποτέ δεν φταίμε, που έχουμε οικολογική συνείδηση, που ποτέ δεν καίμε καλοκαιριάτικα τα ξερόχορτα, που πάντα καθαρίζουμε τα χωράφια από τα ξερά, που έχουμε ζητήσει – μάλλον βροντοφωνάξει και σε διαδηλώσεις - ο ΔΕΔΔΗΕ να υπογιοποιήσει επιτέλους τα καλώδια που κρέμονται σε όλη τη χώρα σε αυτούς τους άθλιους, σχεδόν παντού, ξύλινους στύλους, που έχουμε οικολογική συνείδηση και δεν αφήνουμε πουθενά σκουπίδια, που δεν μπερδεύουμε ποτέ τις αποδείξεις των διοδίων στις εθνικές οδούς με το προσάναμμα και τις φυλάμε επιμελώς για την ανακύκλωση, που φροντίζουμε και προστατεύουμε τα άγρια ζώα και δεν τα κυνηγάμε όπου και όποτε μας καπνίσει, που δεν βάζουμε φωτιά για να ψήσουμε, ούτε για να κάψουμε τις χασισοφυτίες, ούτε για να πάρουμε το χαλκό από τα κλεμμένα καλώδια, ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ, πότε θα κάνουμε μια συζήτηση για το θέμα της ευθύνης και για το τι σημαίνει να είσαι πολίτης μιας χώρας και όχι πελάτης της. Το τέλος της ευθύνης όμως θα σήμαινε και την εκχώρηση του μέλλοντος μας στους αυτόκλητους σερίφηδες του φασισμού και του λαϊκισμού, που μετά τις νέες ταυτότητες ίσως βρουν τρόπο να δαιμονοποιήσουν και ό,τι άλλο απομένει από την τσουρουφλισμένη μετα-δημοκρατία μας.