Σαίξπηρ / Λήρ

ΛΗΡ                   Συνόδευσε εδώ τους Άρχοντες της Γαλλίας και της Βουργουνδίας, Γκλόστερ.

ΓΚΛΟΣΤΕΡ            Αμέσως, Άρχοντά μου.

Βγαίνει

ΛΗΡ                              Στο μεταξύ εμείς θα εκδηλώσουμε τους πιο κρυφούς σκοπούς μας.

                                 Δώστε μου εδώ τον χάρτη. Μάθετε, πως μοιράσαμε

                             Στα τρία το βασίλειό μας, και είναι η ακλόνητη πρόθεσή μας

                             Να αποτινάξουμε όλες τις έγνοιες και υποθέσεις από την ηλικία μας,

                             Απονέμοντάς τις σε νεότερες δυνάμεις, ενόσω εμείς

                             Χωρίς φορτίο θα σερνόμαστε προς τον θάνατο. Γαμπρέ μας της Κορνουάλης,

                             Κι εσύ, εξίσου αγαπημένε γαμπρέ μας της Όλμπανυ,

                             Έχουμε την ώρα αυτή μια σταθερή επιθυμία δημόσια να ανακοινώσουμε

                             Από τις κόρες μας τις χωριστές τις προίκες, ώστε μελλοντικές διαμάχες

                             Από τώρα να μπορούν ν’ αποφευχθούν. Οι πρίγκηπες Γαλλίας και Βουργουνδίας,

                             Μεγάλοι αντίπαλοι για της μικρότερής μας κόρης την αγάπη,

                             Πολύ χρόνο παρέτειναν στην Αυλή μας την ερωτική διαμονή τους,

                             Κι είναι εδώ ώστε να λάβουν απάντηση. Πείτε μου, κόρες μου

                     -     Αφού τώρα θα απεκδυθούμε ταυτόχρονα εξουσία,

                            Κυριότητα εδαφών, έγνοιες του Κράτους –

                            Ποια από εσάς θα πρέπει να πούμε ότι περισσότερο μας αγαπά,

                            Ώστε εμείς την μεγαλύτερη γενναιοδωρία μας να επεκτείνουμε

                            Εκεί όπου η έμφυτη στοργή ανταγωνίζεται όντως την αξία; Γκόνεριλλ,

                            Η πρωτότοκή μας, μίλα πρώτη.

ΓΚΟΝΕΡΙΛΛ         Κύριε, σας αγαπώ περισσότερο απ’ όσο λέξεις να διαχειριστούν μπορούν,

                                  Πιο αγαπημένα κι από των ματιών το φως, την ελευθερία κινήσεων κι αυτής της ελευθερίας τη χαρά.

                              Πέρα από ό,τι μπορεί να θεωρηθεί πολύτιμο ή σπάνιο,

                              Όχι λιγότερο από την ίδια τη ζωή, με χάρη, υγεία, ομορφιά, τιμή,

                              Όσο αγάπησε ποτέ παιδί, ή όσο πατέρας αγάπη δέχτηκε,

                              Μια αγάπη που την ανάσα κόβει, και τα λόγια αχρηστεύει,

                              Πέρα από κάθε είδους ‘τόσο πολύ’, σας αγαπώ.

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         (στο πλάι) Τι πρέπει η Κορντέλια να πει; Αγάπα, και μείνε σιωπηλή.

ΛΗΡ                        Σε όλα αυτά τα σύνορα, ακόμα κι από αυτή τη γραμμή ως εκείνη,

                                  Με σκιερά δάση και εμπλουτισμένα με γόνιμες πεδιάδες,

                             Με άφθονα ποτάμια και απλωμένα λιβάδια,

                             Σε ορίζουμε Κυρία και κυρίαρχη. Των δικών σου και του Όλμπανυ των απογόνων

                             Δικά τους ας είναι παντοτινά. Τι λέει η δεύτερη κόρη μας,

                             Η πολυαγαπημένη μας Ρέγκαν, σύζυγος του Κορνουάλη; Μίλα.

ΡΕΓΚΑΝ              Είμαι από το ίδιο μέταλλο πλασμένη σαν την αδελφή μου,

                                  Και θεωρώ εμένα ισότιμή της. Μέσα στα βάθη της καρδιάς μου

                             Βρίσκω πως ονομάτισε ακριβώς το είδος της αγάπης μου.

                             Μόνο που κάπως υστερεί, αφού εγώ διατείνομαι

                             Πως είμαι εχθρός όλων εκείνων των ευχαριστήσεων

                             Που περικλείονται μες το τετράγωνο των αισθήσεων,

                             Και διαπιστώνω πως είμαι ευτυχισμένη μόνο

                             Μες την αγάπη της αγαπημένης Μεγαλειότητάς σας.

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         (στο πλάι) Και μετά η φτωχή Κορντέλια.

                                 Αλλά και πάλι, όχι. Αφού, είμαι σίγουρη, η αγάπη μου είναι

                             Πιο βαρυσήμαντη από τα λόγια μου.

ΛΗΡ                        Σ’ εσένα και τους κληρονόμους σου για πάντα

                                 Ας μείνει αυτό το άφθονο τρίτο του όμορφου βασιλείου μας,

                             Καθόλου μικρότερο σε έκταση, αξία και ποιότητες

                             Από αυτό που απονεμήθηκε στην Γκόνεριλλ.  - Και τώρα, χαρά μας,

                             Παρόλο που τελευταία και μικρότερη, της οποίας τον έρωτα

                             Τ’ αμπέλια της Γαλλίας και της Βουργουνδίας ο μούστος

                             Ανταγωνίζονται να διεκδικήσουν. Τι μπορείς να πεις για να κερδίσεις

                             Ένα τρίτο πιο πλούσιο από αυτά που πήραν οι αδελφές σου; Μίλα.

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         Τίποτα, Κύριέ μου.

ΛΗΡ                   Τίποτα;

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         Τίποτα.

ΛΗΡ                   Τίποτα δεν γεννιέται από το τίποτα, μίλησε πάλι.

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         Έτσι δυστυχισμένη που είμαι, δεν μπορώ πάνω να τραβήξω

                                     Την καρδιά να βγει μέσα απ’ το στόμα μου. Αγαπώ την Μεγαλειότητά σας

                                 Σύμφωνα με το καθήκον μου, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο.

ΛΗΡ                   Πώς; Πώς; Κορντέλια; Διόρθωσε λίγο τα λόγια σου,

                             Μήπως κι έτσι χαλάσεις την τύχη σου.

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         Καλέ μου Κύριε,

                                    Με γεννήσατε, με θρέψατε, μ’ αγαπήσατε. Εγώ

                               Ανταποδίδω το καθήκον ακριβώς ως σας οφείλω,

                               Σας υπακούω, σας αγαπώ, και πάνω απ’ όλα σας τιμώ.

                               Γιατί έχουν οι αδελφές μου συζύγους εφόσον λένε

                               Ότι σας αγαπούν ολοκληρωτικά; Εάν ίσως κάποτε παντρευτώ,

                               Αυτός ο Κύριος του οποίου το χέρι θα φέρει τον όρκο μου θα πρέπει να σηκώνει

                               Τη μισή μου αγάπη, τη μισή μου στοργή και καθήκον.

                               Βέβαια, ποτέ δεν θα παντρευτώ σαν τις αδελφές μου,

                               Να αγαπώ τον πατέρα μου ολοκληρωτικά.

ΛΗΡ                   Με την καρδιά σου το λες αυτό;

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         Μάλιστα, Κύριέ μου.

ΛΗΡ                   Τόσο νέα και τόσο άκαμπτη;

ΚΟΡΝΤΕΛΙΑ         Τόσο νέα, Κύριέ μου, κι αληθινή.

ΛΗΡ                        Έτσι λοιπόν ας γίνει, η αλήθεια σου ας είναι τότε η προίκα σου.

                                  Γιατί στο ιερό φως του Ήλιου ορκίζομαι,

                             Στα μυστήρια της Εκάτης και στη νύχτα,

                             Σε όλες των ουρανίων σωμάτων τις επιρροές

                             Από τις οποίες μπορούμε να υπάρχουμε και να πάψουμε να ζούμε,

                             Εδώ πως αποκηρύσσω όλη μου την πατρική φροντίδα,

                             Συγγένεια και του αίματος δεσμό,

                             Και σαν μια ξένη προς την καρδιά μου και προς εμένα,

                             Σε θεωρώ, από τούτη τη στιγμή και για πάντα. Ο βάρβαρος Σκύθης,

                             Ή εκείνος που τους απογόνους του σε γεύμα μετατρέπει

                             Την όρεξή του για να χορτάσει ολοσχερώς, θα βρει στο στήθος μου

                             Την ίδια εγγύτητα, τον οίκτο και ανακούφιση

                             Όσο κι εσύ, η πρώην κάποτε κόρη μου.