Υποσχέσεις

Ένα τραπέζι σε ένα συγκεκριμένο καφέ, μιας συγκεκριμένης πόλης, μιας συγκεκριμένης χώρας, δύο γυναίκες μιας συγκεκριμένης ηλικίας κάθονται κάπως αμήχανα η μία απέναντι στην άλλη.

Μετά από κάποιο χρόνο, η μία μιλάει χωρίς κάτι να έχει προαναγγείλει ότι θα το κάνει.

Χλόη Δεν έπρεπε να έρθεις /

Άννα Το ξέρω.

Χλόη Δεν είχες το δικαίωμα / τι λες; / τίποτα δεν ξέρεις.

Άννα Δεν μπορούσα να μην /

Χλόη Ξέρεις πόσες φορές περίμενα την ίδια ημερομηνία σ’ αυτό το /

Άννα Τώρα είμαι εδώ.

Χλόη  (σιωπή)

Άννα Δεν γινόταν να μην /

Χλόη / έρθεις; Είκοσι χρόνια αργότερα;

Άννα (σιωπή)

Χλόη  Μάλιστα.

Άννα (με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο) Ναι.

/…/

Το τραπέζι στο ίδιο καφέ. Πριν. Η μία γυναίκα μόνο. Μόνη.

Χλόη  Μάλιστα. Πάψε να σκέφτεσαι. Πάψε να θέτεις συνεχώς το ίδιο ερώτημα. Γιατί τώρα; Τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια κίνηση; Γιατί να επανεμφανιστεί ένα πρόσωπο από το παρελθόν μετά από είκοσι χρόνια και να προτείνει μια συνάντηση; Όχι μια οποιαδήποτε συνάντηση, αλλά την συνάντηση που δεν έγινε, διότι εκείνη δεν κράτησε την υπόσχεσή της. Δεν ξαναγύρισε ποτέ εδώ. Την συγκεκριμένη μέρα του χρόνου, στο συγκεκριμένο καφέ, την συγκεκριμένη ώρα. Αυτό σε απασχολεί τώρα; Λες πάλι ψέματα στον εαυτό σου. Σκέφτεσαι πόσο έχεις αλλάξει. Σκέφτεσαι πόσο μπορεί να έχει αλλάξει εκείνη. Ή και καθόλου. Χειρότερα, τότε. Αλλά πριν κι από αυτό. Σκέφτεσαι πώς θα νιώσεις αν πάλι δεν έρθει. Όπως τότε. Ή και καθόλου. Χειρότερα. Τι ώρα πήγε; Τι σε έκανε να έρθεις τόσο νωρίς; Νωρίς ερχόσουν και τότε. Και σκεφτόσουν ότι θα εμφανιζόταν σε λίγη ώρα και θα ρωτούσε «άργησα;» με το γνώριμο μισό χαμόγελο στη φωνή. Και δεν θα έλεγες κάτι. Θα πεις κάτι σήμερα;

(Σιωπή)

Πάλι έχει αργήσει. Τίποτα στο μήνυμά της δεν πρόδιδε κάποια άλλη πληροφορία. «Θα έρθω φέτος», αυτό μόνο. Χωρίς κάποια εξήγηση. Κάποια αναφορά στην απουσία. Κάποια αιτία για την ξαφνική απόφαση. Κι αν δεν είναι ξαφνική; Κι αν είναι κάτι που το σχεδίαζε από καιρό, έχοντας προαποφασίσει εκτός από τον λόγο και όλες τις πιθανές εκδοχές της συνάντησης; Δεν σκέφτεσαι αυτό. Σε απασχολεί το γιατί. Σε απασχολεί ότι αντέδρασες ακριβώς όπως θα περίμενε. Που δεν αναρωτήθηκες ούτε για μια στιγμή αν θα έπρεπε να αγνοήσεις το μήνυμα. Να μην έρθεις. Σε απασχολεί που δεν είσαι ψύχραιμη. Που δεν είσαι αποστασιοποιημένη. Χειρότερα. Σε απασχολεί που δεν είσαι εκδικητική. Που δεν είσαι θυμωμένη. Που έχεις αγωνία. Πάλι.

(Σιωπή)

Πάλι έχει αργήσει.

Στην γωνία του δρόμου όπου βρίσκεται το καφέ. Η άλλη γυναίκα όρθια. Την ίδια στιγμή.

Άννα (με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο) Ναι.

(Παύση)

Είναι ήδη εκεί. Σαν να μην έφυγε ποτέ. Κάπως έτσι το φανταζόμουν. Το ξέρω. Έχει αλλάξει με τον τρόπο που φανταζόμουν. Εγώ άλλαξα αλλιώς. Ναι. Πρέπει να ήρθε πολύ νωρίτερα. Φαίνεται να περιμένει για ώρα. Γιατί να το κάνει αυτό; Κουτή ερώτηση. Κι εγώ έχω φτάσει πολύ νωρίτερα από την ώρα της συνάντησης. Από την ώρα της παλιάς υπόσχεσης. «Εδώ, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, σ’ ένα χρόνο». Σε είκοσι. Δεν μου αρέσουν οι ζυγοί αριθμοί. Αλλά δεν ήθελα να περάσει κι άλλος χρόνος μόνο για να είναι εικοσιένα. Μου φάνηκε γελοίο ακόμα και για τα δικά μου δεδομένα. Ναι. Είμαι καταναγκαστική. Το ξέρω. Όχι όμως εδώ. Όχι τώρα. Όχι απέναντί της. Τότε γιατί στέκομαι και δεν πάω να της μιλήσω; Ναι. Όσο και να το έβλεπα με τη φαντασία μου, δεν πίστευα ότι θα ερχόταν. Δεν είχα καμία απολύτως βεβαιότητα. Δεν ήξερα καν αν είχε πάρει το μήνυμα που της έστειλα. Και είναι ήδη εκεί. Ναι.

(Σιωπή)

          Δεν ήρθα για να εξηγήσω. Δεν ήρθα για να απολογηθώ. Δεν έχω καν σκεφτεί αν έχω μετανιώσει. Για τότε. Μια επιθυμία που αρνήθηκα να εκλογικεύσω. Αυτό. Πολύ δυνατή. Πολύ αληθινή. Καθόλου συνδεδεμένη με την υπόλοιπη ζωή μου. Ή έτσι νομίζω. Τώρα που την κοιτάζω να κάθεται εκεί, στην ίδια πλευρά, στο ίδιο τραπέζι, δεν είμαι σίγουρη. Χειρότερα. Εντελώς συνδεδεμένη. Ίσως όχι με την υπόλοιπη ζωή μου. Αλλά με μένα. Ναι. Έχω αργήσει. Το βλέπω στον τρόπο που κάθεται. Τι θα με ρωτήσει; Έχει σημασία; Ναι. Αλλά δεν σκέφτομαι αυτό. Σκέφτομαι ότι η υπόσχεση δεν χώραγε καμία ερώτηση. Είχε μόνο επιθυμία. Όπως τώρα. Είναι λοιπόν σωστή. Ναι. Θα είναι θυμωμένη; Θα είναι απόμακρη; Δεν σκέφτομαι αυτό, όμως. Σκέφτομαι το φιλί.