Σαίξπηρ / Άμλετ

Μπαίνει ο ΑΜΛΕΤ                    

ΑΜΛΕΤ               Να υπάρχεις. Ή. Να μην υπάρχεις. Αυτό είναι το ερώτημα.

                    Αν είναι πιο ευγενές από άποψη να υπομένεις

                    Τις βολές και τα βέλη μιας αποτρόπαιης μοίρας,

                    Ή τα όπλα να πάρεις ενάντια σε μια θάλασσα μπελάδων

            Και μέσω αντιπαράθεσης να τους τελειώσεις; Να πεθάνεις – να κοιμηθείς,

                    Τίποτ’ άλλο. Και μ’ έναν ύπνο να νομίζουμε ότι θα μπει ένα τέλος

                    Στη θλίψη και στα μύρια χτυπήματα που από τη φύση της

                    Κληρονομεί η σάρκα: αυτή την ολοκλήρωση

            Με αφοσίωση να αποζητάς. Να πεθάνεις, να κοιμηθείς.

            Να κοιμηθείς, ίσως ακόμα και να ονειρευτείς – αχ, εδώ είναι το μπέρδεμα,

                    Αφού σε αυτό τον ύπνο του θανάτου τι όνειρα να έρθουν,

                    Όταν θα έχουμε ξεφορτωθεί αυτόν τον μάταιο κόσμο,

                    Αυτό θα πρέπει να αναλογιστούμε. Αυτή είναι η σκέψη

                    Που μια μακρά ζωή σε μια πανωλεθρία μετατρέπει.

                    Γιατί ποιος θα υπέμενε του χρόνου το μαστίγωμα, την περιφρόνηση,

                    Την αδικία του δυνάστη, τη χλεύη του αλαζόνα,

            Τις μαχαιριές του περιφρονημένου Έρωτα, του νόμου την αργοπορία,

                    Της εξουσίας την αναίδεια, και την απόρριψη

                    Που δέχεται ο άξιος και υπομονετικός από τους ανάξιους,

                    Όταν μοναχός του θα μπορούσε να κλείσει τους λογαριασμούς του

                    Με μια γυμνή λεπίδα; Ποιος τέτοιο φορτίο θα υπέμενε,

                    Να βογκά και να ιδρώνει κάτω από το βάρος της ζωής,

                    Αν ο τρόμος γι’ αυτό το κάτι μετά τον θάνατο,

                    Αυτή τη γη την ανεξερεύνητη που απ’ την άκρη της

            Κανένας ταξιδιώτης, ποτέ, δεν επιστρέφει, δεν μπέρδευε τη βούληση,

            Και δεν μας έκανε να προτιμάμε να υπομένουμε ασχήμιες που ήδη έχουμε

                    Παρά προς άλλες να πετάξουμε που τίποτα δεν ξέρουμε για κείνες;

                    Αυτή η συνείδηση μας μετατρέπει όλους σε δειλούς,

                    Κι έτσι το φυσικό έντονο χρώμα της απόφασης

                    Κάτω από της σκέψης τη χλωμάδα ξεθωριάζει

                    Και των εγχειρημάτων με ραχοκοκαλιά και αντίκτυπο,

                    Αυτή η ανάλυση τη ροή τους αντιστρέφει

            Και οριστικά έτσι χάνουνε τον τίτλο τους της Δράσης.

             - Στάσου όμως τώρα,

                   Η ωραία Οφηλία!  - Νύμφη, στις δεήσεις σου

                   Όλες τις αμαρτίες μου θυμήσου να συμπεριλάβεις.